top of page
Search
  • Writer's pictureDana Samperio

Złożony świat diagnozy: perspektywa psychologiczna C.G. Junga

"Ważną rzeczą nie jest nerwica, ale człowiek, który cierpi na nerwicę.”

– Carl Jung





Carl Gustav Jung, wybitny psychiatra i twórca analizy jungowskiej, przekształcił nasze rozumienie procesu diagnozy i leczenia zaburzeń psychicznych. W swojej pracy postawił jedną kluczową tezę: to nie samo zaburzenie jest najważniejsze, ale człowiek, który je przeżywa. Ta perspektywa stanowiła centralny punkt jego terapeutycznej działalności, a jego podejście do leczenia różniło się znacząco od konwencjonalnych metod.


Jung podkreślał, że skuteczność terapii nie wynika wyłącznie z wybranej metody, ale z jej odpowiedniości dla danej osoby w danym momencie. Oznaczało to odrzucenie przekonania, że jedna metoda leczenia pasuje do wszystkich przypadków. Jung zachęcał do personalizacji terapii, dostosowywanej do unikalnej struktury psychologicznej i potrzeb każdej jednostki.


Warto również zauważyć, że Jung używał terminu "die Psychotherapie" (psychoterapia) w odniesieniu do różnych form terapii psychicznej, nie rozróżniając ich na analizę i psychoterapię. Dla niego istotne było osiągnięcie rezultatu terapeutycznego, a nie kategoryzacja etykiet.


Diagnoza Junga bazowała na ogólnej dynamice pacjenta i wykraczała poza jedynie opis objawów. Jung analizował, jak zaburzenie wpływa na psychiczną gospodarkę jednostki oraz jej zdolność do integracji. Uważał, że obraz medyczny choroby jest krótkotrwały i wtórny wobec istotnego obrazu psychologicznego, który ukrywa się za objawami patologicznymi.


W jego perspektywie, to nie tylko rodzaj i nasilenie objawów były istotne, ale przede wszystkim stan kompleksów pacjenta. Kompleksy, naładowane emocjonalnie obszary psychiki, odgrywały kluczową rolę w diagnozie psychologicznej Junga. Diagnoza opierała się na zrozumieniu tych kompleksów, które często pozostawały ukryte pod powierzchnią objawów klinicznych.


Jung był przekonany, że głównym zjawiskiem w chorobach psychicznych jest dysocjacja. To skomplikowane pojęcie obejmuje dwie wzajemnie się uzupełniające strony: świadomość zostaje odcięta od nieświadomości, jednocześnie jednak nieświadomość zdominowana jest przez świadomość. To oddzielenie i jednoczesne posiadanie tworzą głębokie rozdarcie w psychice jednostki.


Jung zauważył, że psychoza i nerwica różnią się głównie stopniem dysocjacji. W psychozie jednostka jest rozdarta na wiele osobowości i doświadczeń, podczas gdy w nerwicy nieświadomość jest w mniejszym stopniu zdominowana przez świadomość.


Jung również poddał krytyce tradycyjne pojęcie “szaleństwa“, argumentując, że wynika ono z braku zdolności świadomości do kontrolowania nieświadomości. Archetypowe postacie, często kojarzone z urojeniami psychotycznymi, były według Junga normalnymi elementami ludzkiej wyobraźni, spotykanymi w różnych kulturach i kontekstach historycznych. To nie same idee były patologiczne, lecz brak kontroli nad nieświadomością.


Podsumowując, podejście Carla Junga do diagnozy i terapii psychologicznej przyniosło istotne zmiany w rozumieniu zdrowia psychicznego. Jego perspektywa skupiała się na zrozumieniu obrazu psychologicznego jednostki, przywiązując wagę do kompleksów, dysocjacji i opętania. Dzięki jego spostrzeżeniom psychoterapia stała się bardziej holistyczna, dostosowując się do indywidualnych potrzeb pacjentów i uznając głęboką zależność między świadomością a nieświadomością w procesie zdrowienia psychicznego.


Bibliografia:


Jung, C. G. (1968). The Collected Works of C. G. Jung: The Archetypes and The Collective Unconscious (Volume 9, Part I). Routledge Taylor & Francis Group.

Jung, C. G. (1970). The Collected Works of C. G. : Phenomena of the Way (Volume 13). Princeton University Press.


Jung, C. G. (1975). The Collected Works of C. G. : Jung Psychotherapy and a Philosophy of Life (Volume 16). Princeton University Press.




0 comments

Комментарии


bottom of page